Dit is em.... Nog 8 werkdagen wachten dan dan ren ik er vrolijk op rond!

Ik heb een enorme schoenentik en sinds kort doe ik aan online shoeshopping

Ik zocht namelijk al 2 jaar zilveren schoentjes en kon ze, naar mijn smaak, nergens vinden.

Ik ben overal geweest. In Utrecht, Amsterdam, Den Haag

Rotterdam en zelfs Tilburg.

Maar nu heb ik ze gevonden. In Engeland.

En ik kan niet wachten tot ze er zijn!

 

 

 

 

Het was zaterdag en het  was voor mijn doen nog vroeg.
Ik had net iemand afgezet  toen ik besloot dat mijn huiskamer iets nodig had.
Wat dat iets was, daar zou ik vanzelf nog wel opkomen.
Onderweg naar huis passeerde ik, heel handig, de IKEA.
Die hadden vast wel iets!
Dat had de IKEA dus niet. Helemaal niets voor mijn huiskamer.
Wel voor mijn badkamer. Ik was blij, na de eerste aankoop volgen er, zo weet ik uit heel veel ervaring, vaak nog veel meer.
Ik moest nog boodschappen doen en vlak daar in de buurt zit een Hema.
Ik besloot daar ook maar even een blik naar binnen te werpen.

In de Hema aangekomen zat de kooplust er echt goed in. Ik zag van alles! Kandelaars, leuke kussen hoezen. Ik pakte twee mandjes en begon in te laden.
Tot mijn verbazing, ik viel bijna om, ontdekte ik een leuke grote lampenkap.
Driftig ging ik opzoek naar dat ding waar die kap op hoort.
 Ik kon het zo gauw niet vinden dus wendde ik mij tot de puber die achter de informatie balie stond.

Het eerste wat mij opviel is dat deze puber verdomd veel weg had van een oud schilderij.
Zo’n schilderij waarbij de gezichten vol barsten zitten.
Vanachter de enorme klodders mascara en vanonder hoog geblondeerd haar, zei ze:
Zegt u het eens.
Ja, ik zoek dat ding die onder die kap hoort.
Oh, ik denk dat we die hier niet verkopen. Volgens mij moet u die gewoon apart ergens anders kopen. Of u doet dat ding eronder.

Haar veel te lange nepnagel wees naar een lampenvoet voor onder een klein nacht lampje.
De kap waar ik de voet voor vroeg kwam zo ongeveer tot aan mijn knie.
Denk je echt dat dat past?  Vroeg ik haar voor de lol.
Ja, dat denk ik echt wel.
Ik keek haar verbaasd aan, en demonstreerde dat dat dus echt niet zo was.

Verkopen jullie het niet of denk jij dat jullie het niet verkopen?
Nee, volgens mij verkopen we het niet.  
Heeft u nog andere vragen ?
Nee, maar wel een verzoek.

Enfin, ze ging de Hema rond op zoek naar een voet. Ik was ondertussen mijn interesse in de lamp al verloren. Het duurde mij allemaal veel te lang. Daarbij had ik niet de verwachting dat zij ook maar iets zou kunnen vinden met die mascara brokken aan haar wimpers. Ze vond ook niks, en nam weer plaats achter de informatie balie.

Ondertussen had ik twee mandjes volgeladen met kaarsen, kandelaars en kussenhoezen.
Ervaren shopper als ik ben, laveerde ik behendig door het zaterdag publiek en ontweek ik alle obstakels.
Uiteindelijk bereikte ik de kassa.
De rij was lang. Heel lang.
Achter mij kwam een  man met een heel irritant maar vindingrijk kind staan.
Het kind, Jeroentje, had  een enorme snot neus.
Vader besteedde weinig aandacht aan de snottebellen.
Dus besloot Jeroentje gewoon zelf op zoek te gaan.
Hij rukte een paar pakken tissues open en verspreidde ze zo links en rechts op het gangpad.
Vader had het eindelijk door en besloot op te treden met een geduld die mij totaal onbekend is.
Wel 15 keer zei hij op de zelfde toon; ‘Jeroentje, niet doen. Dat vindt papa niet leuk.’
Jeroentje trok zich er weinig van aan en besloot om ook andere artikelen op het gang pad uit te spreiden.
Ik was het zo allemaal aan het bekijken en vroeg me af of, hoe en wanneer  de vader eindelijk eens zou ingrijpen.
Dat deed hij niet, althans niet op een manier waar Jeroentje van onder de indruk was.
Maar toen maakte Jeroentje een grote fout.
Zijn smoezelige handjes die ondertussen nat waren van het snot, bewogen zich richting mijn zorgvuldig opgestapelde kandelaars.

Vanuit de hoogte keek ik neer op de met snot besmeurde hobbit.
Hij wierp mij zijn grootste en waarschijnlijk ook zijn meest ondeugende glimlach toe.
Ik op mijn beurt wierp mijn meest vernietigende blik naar beneden.
Zijn handje stopte en even zag ik hem denken.
Hij maakte de enige juiste keuze en trok zijn arm vliegensvlug terug.
Alsof er niks gebeurd was stortte Jeroentje zich vervolgens weer op de schappen.
Vader keek mij vertederd aan. ‘Wat een schatje hé, vind je hem niet enig!?’
Leken zijn ogen te zeggen.
Hij ontving precies dezelfde blik als die ik ervoor op zijn mini versie had geworpen.

Net toen ik dacht dat ik alles gehad had, hoorde ik een bekende stem.
Ja, geen twijfel over mogelijk.
Het schilderij. Ze was terug.
 
Nog nooit heb ik mijn spullen op zo’n langzaam tempo over de toonbank zien gaan.
Het schilderij begint mijn zware kandelaars, in het soort dun plastic tasje als die je gratis bij de AH van de roller af kan trekken, in te pakken.
In 1 kandelaar passen 5 kaarsen, en daar had ik er twee van, en dat was nog lang niet alles.

Heb je geen andere tasjes, vroeg ik, dit gaat het echt niet houden.
Sorry, mevrouw dit is het enige tasje dat we hebben.
Dus je wilt me zeggen dat er in de hele HEMA geen groter tasje te vinden is?
Ja wel, maar die heb ik niet hier.
Mijn geduld was op.
Okay, kun je er dan voor zorgen dat ze hier wel komen.
Natuurlijk mevrouw.
Opgewekt galmde ze door de Hema luidsprekers. Tasjes kassa drie, tasjes kassa drie.
Een vrouw, eentje  waarvan ik 100% zeker weet dat ze rookt, kwam aan slenteren met de tasjes.
Samen hingen ze de tasjes aan een soort van haakje.
De een gaf, de ander hing op.
Ik keek naar de lange rij achter mij.  

Ik zag mensen die het lange wachten accepteerden.
Ik zag mensen die er weerstand tegen boden, die druk om zich heen keken en zwaar zuchtend met hun ogen rolden.
En ik zag Jeroentje die onverstoorbaar verder plunderde.

Echt Hema!

Wat is mijn doel hier, vroeg hij.
Hoe bedoel je antwoordde zij.
Nou, ging hij verder, waarom ben ik hier? Wat is de reden dat ik besta?
Ze lachte. Wie zegt dat  je een reden hebt om te bestaan?
Je bent er gewoon. En op een dag, ben je er niet meer.

 

 

Doet het pijn?, vroeg ik hem.

Nee,als jij doet wat ik zeg dan doet het bijna geen pijn.

Ik haat deze plek, eigenlijk wil ik hier niet zijn.

Noodzaak dwingt me, het is beter voor mij, zeggen ze.

Hij kijkt mij met zijn blauwe ogen aan.

Ga maar liggen, probeer te ontspannen, dan gaat het makkelijker.

Vanuit mijn ooghoek zie ik een mega grote spuit op mij afkomen.

Wat ga je doen? Vraag ik bijna in paniek.

Ik ga je eerst verdoven, je voelt er niks van, doe je mond maar open.

Een traan rolt uit mijn oog, ik ben bang heel bang.

Ik haat deze plek, alles aan deze plek, de geuren, de stoel, de mensen, de geluiden.

Ik open mijn mond, haal diep adem en sluit mijn ogen.

Hij had gelijk, van de prik voel ik nauwelijks iets.

De helft van mijn mond wordt gevoelloos.

Ik bijt in mijn lip, dit is raar. Dit haat ik ook.

Een halve gevoelloze mond.

Ga maar even in de wachtkamer zitten. Ik kom zo bij je.

Trillend loop ik naar binnen. Een moeder leest de donald duck voor aan haar dochter.
 De stemmetjes die ze na doet irriteren mij.

 

Ik hou mezelf voor dat het allemaal wel mee valt, het is zo voorbij.

Vanavond eet ik ijs en morgen ben ik weer aan het werk.

Ik ben een grote meid, zo'n kies kan ik heus wel aan.

De leugens werken niet echt, dat merk ik aan mijn handen die blijven trillen en aan de brok in mijn keel.

Ik voel me ineens erg klein. Even overweeg ik de wachtkamer uit te rennen.

Gewoon naar huis gaan. Dan maar een scheef gebit.

Het is de laatste van de vier, de andere drie gingen er bijna probleemloos uit.

Mijn naam wordt geroepen, ik loop de behandelkamer in.

Er liggen allerlei tangen en eng uitziende dingen klaar.

Ik ga liggen, open mijn mond en sluit mijn ogen.

In mijn hoofd ga ik het lijstje af van alles wat ik nog moet doen.

Hij doet me pijn, dwars door mijn verdoving heen voel ik hem rukken en trekken.

Een andere tang wordt erbij gehaald en de assistent wordt binnen geroepen.

Mijn lichaam kronkelt alle kanten op, mijn hoofd blijft netjes stiil liggen.

Onverstaanbaar scheld ik de hele boel bij elkaar en probeer ik de

tandarts duidelijk te maken dat hij mij pijn doet.

Na een minuut of 20 zijn we klaar. Mijn hart klopt in mijn mond.

Dit gaat pijn doen, zeg ik tegen hem.

Als jij je aan de voorschriften houdt dan valt het met de pijn echt wel mee.

Echt?

Echt.

 

Ik lig in bed, de verdoving is aan het uitwerken en een helse pijn barst los in mijn mond, hoofd en gezicht.

Mijn hoofd gaat ontploffen, ik weet het zeker.

Ik slik zoveel mogelijk ibuprofen en paracetamol. Het helpt niet.

Ik doe geen oog dicht en lig de hele nacht wakker.

De volgende dag is enkel een helse herhaling van de dag ervoor.

Donderdag besluit ik de huisarts en tandarts te bellen. Ik wil sterkere pijnstillers.

Ik wil slaappillen, ik wil iets! De wond is ontstoken en mijn kaak is onwricht.

Mijn tong is zo dik als de slurf van een olifant.

Mijn rechter oog is dik en mijn oor barst ook van de pijn.

Slik maar wat meer ibuprofen en doe er ook nog maar wat meer paracetamol bij is het advies van de huisarts.

Ik ben in staat om haar een ontwrichte kaak te slaan. De tandarts raadt extra zetpillen aan, panadol.

Dat moet wel voldoende zijn. Verder kunnen we niks voor je doen.

 

Vrijdag nacht ik kan nog steeds niet slapen. Mijn wallen hangen ondertussen tot op de grond.

De stank uit mijn mond is niet te harden. Als iemand met mij praat, raad ik een gasmasker aan.

Ik zou zonder moeite ingezet kunnen worden om een compleet dorp met mijn adem te laten flauwvallen.

Ik hou geen eten binnen en ben aan de panadol zetpillen schijterij.

Mijn keel is ondertussen zo opgezet dat ik bijna geen adem meer krijg.

om 3 uur s'nachts sjees ik naar de 1ste hulp.

De zuster komt binnen met een spuit. Wat gaat u doen, wat is dat?

Morfine.

Het verlossende woord.

Met alle enthousiasme die ik op dat moment nog in me kan vinden strek ik gewillig mijn arm. 

Een prikkelend goedje wordt in mij gespoten en niet lang daarna heb ik even geen pijn meer.

Ik krijg zin om uit te gaan, moet lachen en vraag me af waar ik mij eerder zo druk om heb gemaakt.

De volgende dag is de pijn weer terug. En dat is ze nog steeds.

Al wordt het nu wel iets minder.....

 

 

 

Op de cover van het blad kijkt ze lachend in de camera. Zelfvoldaan bijna.

Een  hand van een onzichtbare man sluit zich om haar borst. Zij houdt haar handen op haar rug.

Dat is stout. Of zoals er geschreven staat ....dat is nog stoutER.

Waarom ik het blad kocht weet ik niet meer. Een mengeling van nieuwsgierigheid en hype gevoelligheid misschien.

Ik had meteen spijt van mijn impuls aankoop, bijna 10 euro heb ik betaald ,voor dit onzinnig blad.

Ik had beter een porno boekje kunnen kopen, daar had ik denk ik meer plezier aan beleefd.

Ik weet nu wat Stout is.....en ik vind er niks Stouts aan.

Eerder belachelijk.

Stout ben je als je met je partner op vakantie gaat en stiekem op een rots een local neukt terwijl je man en kind liggen te slapen.

Stout ben je als je als lerares VWO zonder slipje de klas door loopt.

Stout ben je als je als 40 jarige vrouw je 17 jarige buurjongen neukt.

Stout ben je als je gaat scheiden, je dan de weekend moeder wordt zodat je met de mannen mee kunt praten over kinder en partner alimentatie.

En dat je erom kunt lachen dat hij nu eens alle schoteltjes in de lucht moet houden.

Dat dit over de rug van je kinderen gaat maakt het misschien nog stouter.

Stout ben je als je als een 12 jarige Lolita oudere mannen verleidt.

Stout ben je als je als je een vreemde man aan je haren laat trekken en na de woorden pijp mij, daar netjes gehoor aan geeft.

Stout ben je als je schaars gekleed door het leven gaat. OoK al is het winter.

Stout ben je als je een gigolo naar je hotelkamer toe haalt omdat je zo geil bent dat je niet twee dagen kunt wachten tot je weer thuis bent bij je man.

Stout ben je als als je met je vriendje van 20 seks hebt en daarbij doet alsof je zijn moeder bent.

 

Blijkbaar is het Stout om alles te neuken, beffen en pijpen wat je tegenkomt.

Ik heb niks tegen seks. En ik vind dat kinderen van gescheiden ouders even goed bij de vader als bij de moeder kunnen wonen. Het zijn beiden de ouders. Maar dat je je kinderen bij je ex laat wonen puur om je ex een hak te zetten gaat mij te ver.

De eerste beste malloot die mij in de stad aan mijn haren trekt met de opdracht Pijp mij!

Kan een castratie verwachten. En een minaar die mij mama noemt gooi ik meteen uit het raam.

 

Ik vind het Stout als vrouwen gaan voor wat ze willen, duidelijk zijn in wat ze willen. Ook op seksueel gebied.

Ik vind het Stout dat Gin alleen naar Sierra Leone vertrokken is.

Ik vind het Stout dat ik een spontane lezing gaf op Curacao.

Ik vind het Stout dat ik mijn eigen bedrijf heb en precies doe waar ik zin in heb.

Ik vind het Stout dat Pruh haar eigen weg volgt en prachtige creaties maakt.

Ik vind het Stout dat Gespleten in haar eigen spiegel durft te kijken en daar wat mee doet.

Ik vind het Stout dat mijn vriendin haar hart gevolgd heeft en nu in het buitenland woont.

Ik vind het Stout dat een andere vriendin haar eigen kledinglijn is gestart.

En zo kan ik nog wel een poosje door gaan.....